Van angstcultuur naar groeicultuur

Benedict Koopmans • 19 februari 2025

Hoe kan een schaatsteam de paardensport inspireren?

"De drempel om hulp te vragen, was groot. Dit heeft er destijds toe geleid dat ik de training van mijn talentvolle dressuurpaard, uit handen moest geven. Omdat ik toen niet wist in welke hoek ik hulp kon vinden, ook mijn directe omgeving wist dit niet. Onwetendheid, maar wellicht ook door het taboe wat er in de paardensport rust op het vragen van sportpsychologische hulp. Zowel mijn paard als ik -Benedict- zijn goed terecht gekomen. Begeleiding had mij kunnen helpen, en daardoor maak ik graag anderen ervan bewust dat hulp vragen geen taboe hoeft te zijn."


Bij schaatsteam IKO-X20 Badkamers begrijpen ze dit maar al te goed. Voor mij een reden om in gesprek te gaan met Psyned sportpsycholoog Yara van Gendt. Mijn belangrijkste vraag? Wat is er nodig om het taboe van sportpsychologische begeleiding in de paardensport te doorbreken. Lees je mee?


Normaalste zaak van de wereld

Bij schaatsteam IKO-X20 is sportpsychologische begeleiding net zo normaal als fysieke training. Schaatsers weten dat mentale kracht essentieel is om optimaal te presteren onder druk. De begeleiding helpt hen om beter met stress, verwachtingen en tegenslagen om te gaan. Dit creëert niet alleen veerkrachtige atleten, maar ook een cultuur waarin mentale gezondheid centraal staat.


Mijn ervaring leert mij dat er in de paardensport nog een groot taboe ligt op het zoeken van hulp voor je mentale uitdaging. Veel ruiters durven geen begeleiding te zoeken uit angst om als “zwak” te worden gezien. Dit taboe wordt naar mijn idee versterkt doordat trainers, coaches en de sportbond niet altijd samenwerken op het gebied van sportpsychologische begeleiding. Er ontstaat een situatie waarin ruiters het gevoel hebben dat ze het mentaal alleen moeten oplossen, zonder de juiste ondersteuning.


Om dit taboe te doorbreken, zou mentale begeleiding genormaliseerd mogen worden. Een groot obstakel in de hippische sport is het feit dat trainers, bondscoaches en de bond vaak onbedoeld op hun eigen eiland zitten. Er is weinig aandacht voor de mentale gezondheid van de ruiters. Trainers, bondscoaches en sportbonden zullen moeten samenwerken om mentale gezondheid even belangrijk te maken als fysieke training. Voor ruiters werkt het beter als zij zonder oordeel of stigma, hulp kunnen vragen bij een sportpsycholoog.


Dit staat in schril contrast met de aanpak van schaatsteam IKO-X20, waar Yara nauw samenwerkt met trainers en coaches om ervoor te zorgen dat de atleten zowel fysiek, als mentaal optimaal ondersteund worden.

Door een brug te slaan tussen de verschillende ‘eilanden’ binnen de sport, kunnen we een systeem creëren dat mentale gezondheid actief ondersteunt. Is dit iets waar wij binnen de paardensport van kunnen leren?

 

Het doorbreken van het taboe, een gezamenlijke verantwoordelijkheid

De eerste stap naar verandering begint bij een open dialoog. Trainers en coaches kunnen dit doen door het onderwerp bespreekbaar te maken en ruiters aan te moedigen om hun mentale gezondheid serieus te nemen. Een volgende stap daarin zou kunnen zijn dat er, ook door topsporters, openlijk over wordt gesproken. De sportbond kan hierin een belangrijke rol spelen door sportpsychologische begeleiding actief te promoten en toegankelijk te maken voor alle niveaus van de sport, van amateur tot professional. Het schaatsteam laat zien dat mentale gezondheid een integraal onderdeel kan zijn van de (top)sport, zonder dat dit als zwakte wordt gezien.


De weg naar gezondere paardensport

Kortom, de lessen die de paardensport kan leren van schaatsteam IKO-X20 Badkamers zijn duidelijk: mentale gezondheid moet een vast onderdeel worden van de begeleiding van ruiters. Door sportpsychologische begeleiding te normaliseren, trainers, coaches en psychologen te laten samenwerken, en mentale training net zo belangrijk te maken als fysieke training, kunnen we de paardensport naar een hoger niveau tillen.

Het is tijd om het taboe te doorbreken en te erkennen dat mentale gezondheid essentieel is voor succes in de sport – voor zowel mens als paard.  En ik kan je daarbij helpen!


Benedict Koopmans


In een vervolg op dit artikel zal ik dieper ingaan op hoe ik denk dat sportpsychologische begeleiding genormaliseerd kan worden en welke concrete stappen ruiters, trainers, coaches en sportbonden kunnen zetten.

door Benedict Koopmans 2 juli 2026
Een voorzichtige glimlach verschijnt op mijn gezicht. Niet omdat ik mijn grote lach niet wil laten zien, maar omdat de spieren in mijn gezicht nog niet volledig meewerken. Pijnlijk en confronterend. Tegelijkertijd ben ik dankbaar: mijn mondhoeken bewegen weer! Een klein gebaar misschien, maar voor mij een enorme stap. Een kwestie van tijd, loslaten en vertrouwen. Begin maart van dit jaar veranderde mijn leven van de ene op de andere dag. Ik kreeg Guillain-Barré, een zeldzame neurologische aandoening waarbij het immuunsysteem de zenuwen aantast. Wat volgde was een periode waarin mijn lichaam niet meer deed wat ik ervan gewend was. Voor iemand die jarenlang gewend is geweest doelen te stellen en mensen te begeleiden naar topprestaties, was dat een confronterende ervaring. Het gevecht dat ik kende In de eerste fase van mijn herstel deed ik wat ik altijd heb gedaan. Ik ging aan het werk, met een duidelijk doel voor ogen. Eerst weer zelfstandig staan, vervolgens lopen, en daarna fietsen. Zo makkelijk ik het opsom, zo makkelijk was het in werkelijkheid helemaal niet. Het was keihard werken, maar iedere stap vooruit voelde als een overwinning en gaf mij veel energie. Mijn achtergrond in de sport hielp mij daarbij enorm. Ik wist hoe ik doelen moest stellen, hoe ik moest omgaan met tegenslag en hoe ik mezelf kon motiveren wanneer het moeilijk werd. En eerlijk gezegd genoot ik ergens ook van die uitdaging, want ik kon iedere dag invloed uitoefenen op de uitkomst. Dat is een terrein dat ik goed ken. Maar ergens in dit proces veranderde er iets. Ik kom nu op een punt waarop de grote stappen verdwijnen, de vooruitgang wordt minder zichtbaar. En dat is misschien wel de moeilijkste fase van allemaal. Want ineens zijn er minder doelen waar ik directe invloed op heb. Ik kan blijven trainen, goed voor mezelf zorgen en ik kan alles doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt, maar uiteindelijk heeft het zenuwstelsel tijd nodig om te herstellen. Voor iemand die gewend is verantwoordelijkheid te nemen voor zijn resultaten, is dat een bijzonder confronterende les. De les die ik nu dagelijks ervaar Veel van de mensen die ik begeleid zijn ambitieuze sporters, professionals of ondernemers. Die geloven dat inzet, discipline en doorzettingsvermogen uiteindelijk tot resultaat leiden. En meestal klopt dat ook. Maar soms kom je op een punt waarop harder werken niet meer de oplossing is. Waar controle plaats moet maken voor vertrouwen, en dat je moet kunnen zijn met wat er op dat moment is. Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk is het vaak één van de moeilijkste opgaven die er bestaat. Mijn eigen herstelproces heeft mij dit niet alleen laten begrijpen vanuit theorie of coaching. Ik ervaar het nu dagelijks zelf, en dat heeft mijn werk veranderd. Ik stel nog steeds doelen met mijn klanten. Ik geloof nog steeds in discipline en eigenaarschap. Maar ik kijk tegenwoordig veel eerder naar de vraag: waar probeer je iets te forceren wat juist ruimte nodig heeft? Wanneer is harder werken effectief, en wanneer houdt het je juist tegen? Een nieuwe website die beter laat zien waar ik voor sta De afgelopen maanden hebben niet alleen mij veranderd, maar ook mijn visie op coaching verder verdiept. Daarom lanceer ik binnenkort mijn vernieuwde website. De uitstraling blijft vertrouwd, maar de inhoud sluit nog beter aan bij hoe ik vandaag werk: met nog meer aandacht voor duurzame prestaties, persoonlijk leiderschap en de verbinding tussen hoofd, lichaam en gevoel. Na een intensieve periode van revalidatie hervat ik mijn werkzaamheden stap voor stap. De komende maanden is er weer ruimte voor nieuwe coachtrajecten en samenwerkingen. Ik kijk ernaar uit om, vanuit de lessen die deze periode mij heeft gebracht, opnieuw mensen te begeleiden naar prestaties die niet alleen succesvol zijn, maar ook duurzaam en in verbinding met zichzelf.
door Benedict Koopmans 30 juni 2026
Wedstrijdspanning, twijfel of onrust in je hoofd kunnen ervoor zorgen dat je niet laat zien wat je kunt. In deze 14-dagen challenge werk je dagelijks aan mentale rust, focus en vertrouwen, zodat jij weer de regie pakt in training en wedstrijd. Wat houdt de challenge in? 14 dagen lang korte mentale oefeningen Dagelijkse input via een WhatsApp-groep Praktische tools om spanning te reguleren Meer focus op het moment zelf Bewustwording van gedachten en zelfspraak Tijdsinvestering: 5-10 minuten per dag Voor wie is dit? Ruiters die last hebben van wedstrijdspanning; Ruiters die mentaal sterker willen worden; Ruiters die willen leren presteren onder druk. Wat is het niet? Geen therapie Geen eindeloze theorie Geen ‘even snel fixen’ Praktisch Startdatum: maandag 13 juli Duur: 14 dagen Vorm: online via WhatsApp Investering:€49,-
Meer posts